W Akcesoria medyczne, Ortopedia, Profilaktyka

PAS MIEDNICY W CIĄŻY – ARTYKUŁ PIERWSZEJ POTRZEBY CZY ZBĘDNY PRODUKT?

Ciąża to wspaniały okres dla każdej kobiety. Świadomość tego, że w naszym ciele rośnie nowe życie jest czymś najpiękniejszym, co może nam się przytrafić. Niestety, ciąża przebiegająca bez żadnych objawów bólowych to rzadkość. Zazwyczaj wraz z nią pojawiają się wcześniej nieznane nam dolegliwości. Jedną z nich jest bolesność kości łonowej indukowana ciążą oraz rozejście spojenia łonowego.

Ból okolicy łonowej może być spowodowany 4 przyczynami:

  • Nacisk dziecka na kości miednicy. Tym samym im większy dzidziuś, tym dolegliwości ze strony kości łonowych są większe.
  • Niedobór mikroelementów tj. wapno  czy magnez.
  • Simfizopatia, spowodowana nadmiernym rozluźnieniem spojenia łonowego.
  • Urazy kości łonowej: złamanie, stłuczenie, rozejście spojenia łonowego. Do tych zmian dochodzi w trakcie ciężkich akcji porodowych.

W nieciążowych warunkach, spojenie łonowe jest chrząstkozrostem, który łączy obie kości łonowe, a ruchy zachodzące w tym „stawie” są minimalne (do 5 mm). Tak niewielka ruchomość to fizjologia i jest ona niezbędna do absorbowania wstrząsów w trakcie chodzenia czy biegania. Fakt, że spojenie łonowe jest praktycznie nieruchome, zapewnia miednicy stabilizację. Natomiast, w trakcie ciąży, na skutek zmian hormonalnych (relaksyna) i fizycznych, dochodzi do rozciągnięcia tego chrząstkozrostu i zwiększenia jego ruchomości. Należy pamiętać, że spojenie łonowe to nie tylko kości łonowe i znajdujący się między nimi dysk, ale również więzadła i mięśnie, które są aktywnymi stabilizatorami miednicy, a jako tkanki miękkie również są podatne na rozluźniające działanie relaksyny. Rozejście spojenia łonowego < 10 mm nazywamy FIZJOLOGIĄ, która pozwala na wydanie maluszka na świat. Natomiast, rozejście kości łonowych > 10 mm nazywamy PATOLOGIĄ. Kiedy wiadomo czy do niej dojdzie? Odpowiedź brzmi: NIGDY, to wszystko zależy od Twoich osobniczych predyspozycji i uwarunkowań genetycznych 🙂 .

Kobiety cierpiące na rozejście spojenia łonowego często skarżą się na występowanie następujących objawów:

  • charakterystyczny „kaczy” chód (pozycja antalgiczna czyt. przeciwbólowa)
  • uczucie ucisku w okolicy łonowej
  • ból charakteryzowany jako łagodny lub ostry
  • ból w rejonie spojenia łonowego, miednicy, przyśrodkowej części uda i kości ogonowej
  • wzrost bólu podczas wykonywania nagłych ruchów lub wchodzenia po schodach
  • brak możliwości uniesienia wyprostowanej nogi w pozycji leżącej

W ostatnich latach znacząco wzrósł odsetek kobiet, cierpiących z powodu rozejścia spojenia łonowego. Według badań MacLennan’ów, aż 31,7% jego respondentek skarżyło się na dolegliwości ze strony spojenia łonowego w okresie przedporodowym[1].

Największy wpływ na ból i rozejście spojenia łonowego ma niestabilność obręczy biodrowej, która jako pierwsza powoduje ból stawów miednicy (zarówno biodrowo-krzyżowych jak i spojenia łonowego).[2],[3] Ponadto, czynnikiem powodującym ową dolegliwość, jest również wzrost hormonów ciążowych (relaksyny),a także przesuniecie środka ciężkości u ciężarnej, będącego wynikiem wzrostu masy ciała. [4],[5]

Nilsson-Wikmar i inni w swoim referacie w Austrii w 1998 roku jednogłośnie zauważyli, że zarówno edukacja pacjentek o ich schorzeniu, a także stosowanie pasa miedniczego jest ogromnie ważne
w redukcji bólu i pomaga wykonywać czynności życia codziennego
. Ostgaard w magazynie „Spine” w 1994 roku opublikował swoje badania  przeprowadzone na kobietach ciężarnych, które cierpiały z powodu bolesności spojenia łonowego oraz tylnej części miednicy. Kobiety zostały dokładnie poinformowane na temat swojego schorzenia oraz poproszono je o noszenie nieelastycznego pasa  miedniczego. 83% kobiet odczuło redukcję bólu i zauważyło znaczącą poprawę podczas noszenia pasa typu AM-PC-02 oraz AM-PES-05. Autorzy badania jednogłośnie stwierdzili, iż użytkowanie nieelastycznego pasa znacząco zmniejsza najczęściej występujący problem, jakim są dolegliwości tylnych partii miednicy.

Kolejne badania, przeprowadzone przez Berga i innych wykazały, że z 54 ciężarnych kobiet, aż 39 poczuło ulgę i zmniejszenie dolegliwości bólowych, podczas użytkowania pasa miedniczego typu AM-PC-02 oraz AM-PES-05. Badania te ukazały się w „Obstet Gynecology” w 1988 roku.

Vleeming A. w swoich badaniach z 1992 roku nad biomechanicznym efektem pasów miedniczych, wywnioskował, że sztywne pasy miednicze typu AM-PES-05 czy AM-PC-02 zwiększają stabilność miednicy poprzez zmniejszenie ruchomości w stawach krzyżowo-biodrowych.

Niestabilność stawów krzyżowo-biodrowych, a także podatność spojenia łonowego na jego rozejście powiązane jest nierozłącznie z bólem i dyskomfortem odczuwanym przez ciężarne. Z powyżej opisanych badań jednoznacznie wynika, że sztywne pasy miednicze takie jak AM-PC-02 czy AM-PES-05, znacznie zmniejszają wszelkie dolegliwości bólowe miednicy odczuwane przez kobiety w ciąży.

Jaki z tego wniosek? Gdy wchodzisz w 3 trymestr, a Twoje dolegliwości bólowe ze strony spojenia łonowego się nasilają, wypróbuj sztywny pas miednicy, który ma za zadanie ustabilizować miednicę, a tym samym zredukować ból w trakcie wykonywania codziennych czynności tj. wstawanie, chodzenie czy prace domowe. Pas jest również pomocny w trakcie wykonywania prostych ćwiczeń, zalecanych ciężarnym, tj. pilates czy joga. W tym przypadku, stabilizuje okolice krzyżowo-biodrową  i redukuje ból w obszarze całej miednicy.

———————————————-

 

[1] MacLennan A, MacLennan S, Symptom-giving pelvic girdle relaxation of pregnancy, postnatal pelvic joint syndrome and developmental dysplasia of the hip, Acta Obstet Gynecol Scand. 1997; 76:760-764.

[2] Vleeming A, Stoeckart R, Relation between form and function in the sacroiliac joint, part 1: clinical anatomical aspects. Spine. 1990;15:130-132.

[3] Snijders C, Vleeming A, Stoeckart R. Transfer of lumbosacral load to iliac bones and legs, part 1: biomechanics of self-bracing of the sacroiliac joints and its significance for treatment  and exercise. Clin Biomech. 1993; 8:285-294.

[4] Vleeming A, Pool-Goudzwaard A, Stoeckart R, et al. The posterior layer of the thoracolumbar fascia. Spine. 1995;20:753-758.

[5] Vleeming A, Pool-Goudzwaard A, Hammudoghlu D, et al. The function of the long dorsal sacroiliac ligament: its implication for understanding low back pain. Spine. 1996; 21:556-562.

Share Tweet Pin It +1
Sylwia Seweryn

Sylwia Seweryn

Mama, żona i fizjoterapeutka. Ciągle w biegu, starająca się nadążyć za swoimi pomysłami i rozróżnić to co w życiu jest ważne od tego co kluczowe.

Poprzedni wpisTABELA KAMIENI MILOWYCH – PORADNIK RODZICA
Następny wpisTUMMY TIME, CZYLI 8 WSKAZÓWEK NA RADOSNE LEŻENIE NA BRZUSZKU

Brak komentarzy

Zostaw komentarz